دهان، دندان، فک و صورت / دارو، درمان، تغذیه، مواد / بیماری، ناهنجاری، بهداشت /

دندان‌های اکسترود و اینترود شده در کودکان

  افتاد و دندونش شکست...
چند و چون برخورد با دندان‌های اکسترود شده و اینترود شده در کودکان
ضربه به دندان‌ و نسج نگهداره‌ی آن در کودکان اتفاق شایعی‌ است. کودکان حین جست‌و خیز و بازی به زمین می‌افتند و به سر و صورت آنها ضربه وارد می‌شود. این ضربه‌ها ممکن است باعث صدمه به بافت نگهدارنده دندان، شکستن قسمتی از تاج یا ریشه، فرو رفتن در نسج نگهدارنده یا بیرون آمدن دندان شود. هر دندان‌پزشک ممکن است بارها در طول دوره کاری خود با چنین اورژانس‌هایی مواجه شود. به‌روز کردن دانسته‌ها درباره نحوه برخورد با این بیماران، می‌تواند به انتخاب طرح درمان درست و درمان مناسب اینگونه دندان‌ها شود.

فرو رفتن دندان‌های شیری
در برخورد اشیاء سخت ممکن است دندان‌های شیری به داخل زائده آلوئول فرو روند و حتی تمام تاج کلینیکی در استخوان و نسج نرم مدفون شود. در این موارد اولویت، توجه فوری به آسیب نسج‌نرم است. دندان‌ها باید تحت نظر گرفته شوند اما هیچ تلاشی برای اصلاح موقعیت آنها بعد از حادثه نباید صورت گیرد. بررسی احتمال شکستگی ریشه یا استخوان آلوئول و آسیب به دندان دائمی به کمک رادیوگرافی پری‌اپیکال و لترال انجام می‌شود. پیش‌گویی اینکه جانشین‌های دائمی شواهدی از قطع رشد و تکامل را نشان خواهند داد، غیر ممکن است مگر اینکه تجاوز واقعی به فضایشان در رادیوگرافی مشاهده شود که در این‌صورت دندان شیری باید کشیده شود. دندان‌های شیری اینترود شده ممکن است در طی یک بازه سه تا چهار هفته‌ای مجدد رویش کنند. این دندان‌ها حتی ممکن است حیات خود را حفظ کرده و طی تحلیل طبیعی با دندان دائمی جایگزین شوند. اما در اغلب موارد دچار نکروز پالپی شده و نیازمند درمان اندودنتیک هستند.
دندان‌های شیری که جابجا می‌شوند اما فرو نمی‌روند، برای جلوگیری از تداخل اکلوژن باید هرچه زودتر به موقعیت خود برگردانده شوند. پیش‌آگهی برای دندان‌های شیری شدیدا لق شده ضعیف است. بیشتر این دندان‌ها لق باقی می‌مانند و دچار تحلیل سریع ریشه می‌شوند.

فرو رفتن دندان‌های دائمی
دندان‌های دائمی فرورفته نسبت به دندان‌های شیری پیش‌آگهی ضعیف‌تری دارند. این آسیب می‌تواند منجر به تحلیل سریع ریشه، نکروز پالپی یا انکیلوز شود. درمان پیشنهادی برای دندان دائمی با ریشه کامل شده، اصلاح تدریجی موقعیت دندان به‌کمک درمان ارتودنسی طی یک دوره دو تا سه هفته‌ای و سپس تداوم تثبیت دندان برای دو تا چهار هفته است. پالپ دندان باید دو هفته پس از آسیب خارج شده و با هیدروکسیدکلسیم به عنوان پانسمان موقت جایگزین شود.
دندان‌های نابالغ فرورفته را می‌توان به حال خود رها کرد تا دوباره رویش کنند؛ مگر اینکه فرورفتگی خیلی عمیق باشد. اگر شواهدی از رویش خودبخودی طی دو هفته مشاهده نشد یا فرورفتگی زیاد بود تغییر وضعیت باید به کمک ارتودنسی انجام شود. درمان اندودنتیک را می‌توان در صورت عدم مشاهده نشانه‌های نامطلوب به تاخیر انداخت. با این‌حال درمان اندودنتیک معمولا مورد نیاز است.

بیرون آمدن دندان‌های دائمی
لق شدن و بیرون‌زدگی دندان‌های دائمی معمولا منجر به از دست‌رفتن پالپ آنها می‌شود. درمان فوری شامل تصییح موقعیت دقیق و تثبیت دندان‌هاست. اگر دندان‌ها دو تا سه هفته بعد به تست های پالپی پاسخ ندهند باید پیش از شروع تحلیل ریشه، درمان اندودنتیک انجام شود. درصورتی که بیرون‌زدگی دندان بالغ، بیش از دو میلی‌متر باشد درمان اندودنتیک حتمی‌است. دندان‌های نابالغ باید تحت نظر باشند تا در صورت لزوم درمان شوند.

بیرون افتادن دندان
اگر ضربه به دندان منجر به خارج شدن آن از حفره آلوئول شود، باید «دوباره کاشته» شود. بیرون‌افتادن دندان در هر دو سیستم شیری و دائمی در پسران سه‌برابر دختران و در کودکان هفت تا نه ساله، وقتی سانترال بالا در حال رویش است رخ می‌دهد. ری‌پلانتاسیون دندان‌ها اگر خیلی سریع، بعد از حادثه انجام‌شود منجر به ماندگاری طولانی‌مدت دندان می‌شود؛ اگرچه دندان دچار تحلیل سریع یا آرام ریشه خواهد شد. دندان ری‌پلنت شده در طی دوره سیستم دندانی انتقالی، مانند یک فضانگهدار عمل می‌کند و دندان‌های مجاور را به موقعیت درستشان در قوس هدایت می‌کند.
موفقیت درمان وابسته به فاصله زمانی میان حادثه و گذاشتن آن در ساکت دندانی و وضعیت دندان و بافت PDL باقی‌مانده روی سطح ریشه است. در شرایط مطلوب دندان ری‌پلنت شده بین پنج تا ده سال و در موارد معدودی برای تمام عمر باقی می‌ماند. اما احتمال شکست درمان نیز زیاد است. اگر انتهای ریشه دندان باز باشد شانس بیشتری برای حفظ حیات پالپ وجود دارد. اگر آپکس بسته باشد چند روز پس از ری‌پلنت‌شدن باید پالپکتومی انجام شود، حتی اگر زمان خارج دهان بودن دندان کم باشد.
اگر سقوط دندان در یک محیط پاکیزه روی دهد والدین باید دندان را بلافاصله درون ساکت جایگزین کنند و تا رسیدن به مطب دندان‌پزشکی، با فشار ملایم انگشت آن را در محل نگهدارند. اگر دندان کثیف باشد باید تا زمان رسیدن به دندان‌پزشکی، دندان را در یک ماده مناسب شناور کرد. شیر (سرد و کم‌چرب) و نرمال‌سالین (و در مرتبه بعدی بزاق بیمار و خون) دو ماده مناسب و در دسترس برای نگهداری دندان است. دندان‌پزشک باید در کوتاه‌ترین زمان ممکن دندان را ری‌پلنت کند. دیواره‌های ساکت نباید به‌هیچ وجه تراشیده شوند. اگر استخوان الوئولار شکسته یا جابجا شده‌باشد، باید پیش از ری‌پلنت شدن، تصییح شود. پس از جایگزینی، دندان باید توسط سیم و رزین باند شونده به مدت یک هفته ثابت شود. اسپلینت باید اجازه حرکات طبیعی را به دندان بدهد.
ری‌پلنت کردن دندان شیری به‌دلیل پیش‌آگهی ضعیف و احتمال اسیب بیشتر به دندان جایگزین، معمولا توصیه نمی‌شود.


Tags: 
تعداد نمایش ها: 14188
مطالب مرتبط: 
مسواک زدن از زاویه اسلامی
راهنمای پزشکان برای سفارش و طراحی کارت ویزیت
مواد مرسوم شست‌شو دهنده کانال ریشه دندان
مهمترین اتفاقات حوزه دندان‌پزشکی در سال 1388
راهنمای بهره کشی از دندان ها برای شب عید
اختاپوس سیاه روی نام دندان‌پزشکی!
-: 
Shayanamin, Siamak دکتر شایان امین، سیامک

بازگشت به فهرست


 
مطلب خود را بنویسید*
:) ;) :D 8) :( :| :\ :cry: :evil: :o :oops: :{} :?: :!: :idea:
محافطت در مقابل اسپم (کپچا)
بارگذاری تصویر