دهان، دندان، فک و صورت / دارو، درمان، تغذیه، مواد / بیماری، ناهنجاری، بهداشت /
با خراب شدن هر دندان، به مرور هزينه بیشتر می شود

با خراب شدن هر دندان، به مرور هزينه بیشتر می شود

دلتان به حال كرم هاي دندان خواهد سوخت اگر بدانيد كه تا چند سال آينده، ديگر دندان سالمي در دهان ايراني ها نخواهد ماند تا آنها به كار خود ادامه دهند و متاسفانه كرم ها در ميان دندان ايراني ها، خيلي زود از كار افتاده خواهند شد!
    مي گوييد اغراق است؟ فقط كافي است با كمي دقت در اين آمارها نگاهي در آينه كرده و دندان هاي پر شده، پر نشده و متاسفانه جاي دندان هاي كشيده شده خود را بشماريد.
    ٭ 35 تا 45 ساله: 6 تا 7 دندان كشيده
    ٭ 18 ساله: يك دندان كشيده شده
    ٭ 10 تا 12 ساله: سه دندان پوسيده يا كشيده شده
    ٭ 6 تا 9 ساله: جداي از دندان هاي پوسيده در سنين قبل، يك دندان دائمي كشيده شده
    ٭ 6 ساله: 5 دندان پوسيده
    ٭ 3 ساله: دست كم سه دندان پوسيده
    البته آخرين سرشماري وضع سلامت دهان در ايران در سال 83 انجام شده است و بعيد نيست كه دندان هاي كمتري براي45 ساله هاي امروز باقي نمانده باشد چه برسد به اين كه بخواهيم آماري از تعداد دندان هاي ازدست رفته آنها بدهيم.
    DMFT شاخص نشان دهنده تعداد دندان هاي پوسيده، كشيده و پر شده است كه بر مبناي آن وضع سلامت دهان در كشورها سنجيده مي شود. براساس سرشماري سال 83، شاخص DMFT در ايرانيان 86/1 تعيين شده كه هر چند از نظر معيارهاي سازمان بهداشت جهاني براي كشورهاي در حال توسعه، رقم قابل قبولي است، اما در بررسي اجزاي اين شاخص شاهديم كه بيش از 90 درصد اين شاخص متعلق به دندان هاي پوسيده ايراني ها است كه زنگ خطري براي نظام سلامت محسوب مي شود.
    اين حقايق كه خرابي و پوسيدگي دندان هاي كودكان ايراني سه برابر بيشتر از استانداردهاي جهاني است، رشد آمار شيوع بيماري هاي دهان و دندان در گروه سني زير 6 سال و بويژه زير سه سال بيشتر است، در حالي كه براساس اهداف سازمان جهاني بهداشت بايد 65 درصد دندان هاي اين گروه سالم باشد، بيش از 50 تا 60 درصد كودكان ايران در سه سالگي دندان پوسيده دارند در حالي كه بايد 90 درصد دندان هاي آنها سالم باشد، 80 تا 85 درصد كودكان 6 ساله ايراني بايد دندان سالم داشته باشند و... واقعاً دردناك است، اما بايد گفت ابعاد فاجعه وقتي نگران كننده مي شود كه بدانيم هر فرد 18 ساله ايراني، در حالي كه بايد همه دندان هايش سالم باشد، يك دندان از دست رفته دارد و بدتر از همه رشد آمار ازدست دادن دندان در بين بزرگسالان ايراني است. 45 ساله هاي كشورمان 6 تا 7 دندان كشيده دارند در حالي كه افراد اين سن در كشورهاي پيشرفته به طور متوسط هيچ دندان كشيده اي ندارند و در كشورهاي منطقه هم – جز افغانستان و عراق – 45 ساله ها 3 تا 4 دندان كشيده دارند.
    حال سوال اين است كه: «چرا ايراني ها به بهداشت دهان و دندان خود بي توجه هستند؟» و به عبارتي «چرا ما تا جايي به سلامت دندان هاي خود بي توجهي مي كنيم تا در از دست دادن دندان، سرآمد گذر از استانداردهاي جهاني شويم؟!»
    بررسي هاي مختلفي درباره علت از دست رفتن دندان ايراني ها در سنين مختلف صورت گرفته و در مجموع چهار علت اصلي كه در اين مسئله مهم دخيل بوده، شناسايي شده است. به گفته استاديار دانشكده دندانپزشكي دانشگاه علوم پزشكي تهران اين چهار عامل شامل علل اقتصادي، فرهنگي، دسترسي فيزيكي و مانع سيستم مي شود.
    در بخش مشكلات اقتصادي، افراد به نحوي كه بايد در برابر هزينه هاي بيماري هاي مربوط به دندان خود، حمايت نمي شوند، علاوه بر اين كه حمايت هاي بيمه اي از خدمات دندان پزشكي مناسب نيست، براي گروه هاي آسيب پذير و محروم كه بخشي از خدمات دندانپزشكي براي آنها بايد به شكل رايگان انجام شود هم حمايت هاي مناسبي وجود ندارد.
    دكتر حسين حصاري توضيح مي دهد كه از نظر فرهنگي هم بيشتر افراد جامعه يا اطلاع دقيقي از نحوه مراقبت از دندان هاي خود ندارند يا سلامت دهان و دندان براي آنها اهميتي ندارد، البته برنامه هاي آموزشي براي اطلاع رساني به مردم در سطح جامعه ارائه مي شود، اما كفاف مسئله را نمي دهد به علاوه عده اي بر اين باورند كه تا 12 سالگي هنوز دندان هاي دائمي درنيامده است يا دندان دائمي را با شيري اشتباه گرفته و وقتي خراب مي شود فكر مي كنند دندان شيري است دوباره رويش مي كند.
    به گفته وي موانع فيزيكي در دسترسي افراد به خدمات دندانپزشكي مانند معلوليت افراد و دسترسي نداشتن به دندانپزشك، كامل نبودن پوشش خدمات در مراكز بهداشتي – درماني و ارائه نشدن همه خدمات در مراكز يا نبود سيستم ارائه خدمات در برخي مناطق هم موجب دسترسي نامناسب مردم به خدمات دندانپزشكي مي شود.
    وي با اشاره به اينكه از دست دادن دندان به مثابه از دست دادن عضو مهمي از بدن است، درباره نحوه حمايت هاي ساير كشورها در زمينه تامين سلامت دهان و دندان افراد جوامع خود مي گويد: با توجه به قدرت مالي كشورها سيستم هاي مختلفي به منظور تامين سلامت دهان و دندان افراد جوامع تعريف شده است معمولاً در كشورهاي با درآمد سرانه پائين عمده بودجه ها به پيشگيري از ابتلاي افراد به بيماري اختصاص مي يابد و در كشورهاي متمول تر، دسته اي سيستم هاي بيمه اي را تقويت مي كنند و در برخي كشورهاي توسعه يافته ديگر كه سيستم بيمه اي قوي ندارند،در عوض مردم توانايي پرداخت هزينه هاي دندانپزشكي را دارند.
    حصاري با اشاره به اينكه در ايران مسائل پزشكي و داروهاي تازه توليد شده با قدرتي كه شركت هاي دارويي دارند به راحتي در فهرست بيمه اي قرار مي گيرد، اظهار مي كند: متاسفانه نوبت به بيمه دندانپزشكي كه مي رسد، بيمه هاي عمومي يا فرماليته اين موضوع را پذيرفته يا اصلاً زيربار نمي روند، در اين شرايط است كه از 400 تا 500 خدمتي كه اكنون در بخش دندانپزشكي به مردم ارائه مي شود، 20 خدمت هم زير پوشش بيمه نيست، شايد علت اصلي آن اين باشد كه گروه دندانپزشكي را با پزشك غريبه مي بينند و معتقدند پوشش بيمه اي در اين حوزه موجب بالارفتن هزينه ها مي شود.
    وي با اشاره به اينكه بارها با مسئولان بيمه اي كشور درباره اولويت بندي خدمات سلامت مذاكره كرده ايم، تصريح مي كند: هر بار به علت كمتر هزينه كردن، از اين اقدام سر باز زده اند و لذا 30 سال است فهرست خدمات بيمه اي دندانپزشكي دولتي تغيير نكرده و در همان كشيدن، پر كردن، جرم گيري و دندان مصنوعي قفل شده است كه البته همين خدمات بيمه اي هم به شكل كامل پرداخت نشده و يك چهارم تعرفه عادي دندانپزشكي آن هم با دردسر پرداخت مي شود.
    وي با بيان اينكه شمار دندانپزشكان طرف قرارداد بيمه ها بسيار كم است، مي افزايد: وقتي خدمتي حداقل ها را تامين نمي كند و بيمه هاي دولتي تعرفه خدمات را در بخش دولتي محاسبه مي كنند، در حالي كه در بخش خصوصي هزينه هاي متعددي براي تعرفه گذاري وجود دارد كه در تعرفه هاي دولتي ديده نمي شود مانند هزينه، محل، دستيار دندانپزشك و موقعيت جغرافيايي، در نهايت مبالغ تعرفه اي پائيني در نظر گرفته مي شود كه دندانپزشك در محاسبات خود متوجه مي شود كه اين تعرفه ها حتي كفاف هزينه منشي كه او استخدام كرده را نمي دهد، لذا انگيزه فعاليت خود را از دست داده و در نهايت رابطه ميان دندانپزشك و بيمه قطع مي شود.
    رئيس سابق اداره سلامت دهان و دندان وزارت بهداشت و درمان با اشاره به اينكه بيمه ها در نهايت پوشش خدمات دندانپزشكي براي د ندان 6كودكان زير 12 سال را تقبل كردند، توضيح مي دهد: سه سال قبل بايد 50 ميلياردتومان سرانه براي دندان 6 كودكان زير 12سال پرداخت مي شد، اما در آمارهايي كه از بيمه ها گرفتيم، فقط يك تا دو درصد اين مبلغ به خدمت گيرندگان پرداخت شده بود، در اين شرايط است كه با توجه به هزينه هاي دندانپزشكي، شاهد كاهش تعداد مراجعه كننده ها به دندانپزشكي براي دريافت خدمات هستيم، چرا كه مردم توان پرداخت هزينه هاي بالارا ندارند.
    وي همچنين بر مسئوليت مردم به منظور رعايت بهداشت دهان خود تاكيد كرده و مي گويد: مطالعات نشان مي دهد 50درصد مشكلات دنداني مردم با مراقبت هاي شخصي قابل رفع است، به عنوان مثال دوبار در روز مسواك زدن هزينه اي براي افراد ندارد و اگر فرهنگسازي صحيحي صورت گيرد، هيچ بهانه اي براي بي توجهي مردم به بهداشت دهان و دندان وجود نخواهد داشت، به علاوه اينكه هزينه هاي دندان پزشكي در صورت بي توجهي به مراقبت هاي شخصي، به شكل تصاعدي بالاخواهد رفت و با خراب شدن هر دندان، به مرور هزينه هاي زيادي به افراد تحميل خواهد شد.


Tags: سلامت دهان, بیمه دندان‌پزشکی
تعداد نمایش ها: 9446
منبع: 
ايران، شماره 4804 تاريخ 8/3/90

بازگشت به فهرست


 
مطلب خود را بنویسید*
:) ;) :D 8) :( :| :\ :cry: :evil: :o :oops: :{} :?: :!: :idea:
محافطت در مقابل اسپم (کپچا)
بارگذاری تصویر