مقالات همایش ها | پایان نامه ها | پژوهش-ترجمه | آزمون ها
سایش مینا و عاج دندانی ناشی از خمیردندان

سایش مینا و عاج دندانی ناشی از خمیردندان

بررسی روش های مورد استفاده در اندازه گیری میزان سایش ناشی از خمیر دندان بر روی مینا و عاج

دکتر مهسا منصوری، دندان پزشک
دکتر جابر یقینی، استادیار بخش پریودنتولوژی دانشکده دندان پزشکی اصفهان

مقدمه ای بر سایش
سايش يك پديده ي معمول در دندان پزشكي است و يكي از مهم ترين عوامل تخريب و استهلاك دندان مي باشد. سايش در سطح جونده عموماً در خلال عمل جويدن توسط فشار بين دندانها و سايش در سطوح جانبي بيشتر توسط مسواك و خميردندان ايجاد مي شود. سايش دندانها اتيولوژي مولتي فاكتوريال دارد كه شامل erosion ، attrition و abrasion مي باشد. گرچه اثر erosion به نظر غالب تر مي رسد (smith and knight 1984). اروژن با مواد شيميايي نظير اسيدها به وجود مي آيد. Attrition سايشي است كه دندانهاي مقابل روي هم به وجود مي آورند و abrasion در اثر يك عامل فيزيكي به غير از دندانها به وجود مي آيد (Barlett & smith 2000).
اعمال مكانيكي كه باعث سايش مي شوند شامل مالش، ضربه، فشار روي ذرات ريز يا ممكن است در اثر حركت زياد مواد روي سطح هايي از موادي كه متحمل سايش شده اند باشد دانشمندان علم مكانيك سايش را از دست رفتن پيشرونده ماده از سطح به علت اعمال مكانيكي تعريف كرده اند و بيان مي كنند كه هر كجا حركت نسبي وجود دارد اين پديده ايجاد مي شود.
انواع سايش:
1- سايش چسبان (Adhesive wear): ذرات 2 ماده ي مختلف ناهمگن زير فشار بين دو سطح روي هم كشيده مي شوند.
2- سايش خراشان (Abrasive wear): زماني كه سطح زبر و سخت بر روي سطح نرمتري سر مي خورند.
3- سايش فرسايشي (Corrosive wear): مسواك زدن بيش از حد اين نوع سايش را ايجاد مي كند راف بيان كرد سايش فرساینده شكلي از سايش شيميايي مي باشد و نتيجه ي عمل متقابل محيط دهان، لغزش سطح همراه با عمل مالش مي باشد اصولاً مكانيسم هاي شيميايي به صورت كند انجام مي گيرد و به همراه اعمال مكانيكي چون لغزش، مالش سطوح باعث سايش فرساينده مي شوند.)
4- سايش ضربه اي (Impact wear): در اثر به هم خوردن مكرر دو سطح به يكديگر به وجود مي آيد.
5- سايش خورنده (Erosive wear): وقتي ذرات موجود در يك مايع يا حلال با هم برخورد كنند يا روي سطح يكديگر لغزش پيدا كنند اتفاق مي افتد.
در حرفه ي دندان پزشكي به طور گسترده اين كه درجه اي از abrasion توسط خميردندان بايد توسط دندان ها تحمل شود تا cleaning به خوبي صورت گيرد مورد قبول واقع شده است (stooky et al 1982, fornard 1991) اما سايش بيش از حد مشكلي است كه اغلب مواد دندان پزشكي و به طور اخص بعضي از خميردندان ها به وجود مي آورند.
سطح سايندگي (Abrasivity level) و ميزان سايش مورد پذيرش ADA :
سايندگي خميردندان نبايد بيشتر از 250 باشد اين شماره از تست هاي استاندارد با استفاده از نمونه هاي عاجي راديواكتيو شده به دست مي آيد كه نمونه هاي عاجي را با خميردندان مرجع و مورد آزمايش مسواك مي كنند و بعد نسبت مقادیر مقايسه شده از فسفروسهاي راديواكتيو شده ي آزاد شده توسط هر خميردندان را محاسبه مي كنند اين عدد را در 000/10 ضرب كرده، به عنوان نمره ي سايش درنظر مي گيرند. Hefferren در سال 1976 اين روش را پيشنهاد كرد و گفت عدد سايش را با دو اصطلاح RDA (Relative Dentin Abrasivity) و REA (Relative Enamel Abrasivity) نشان دهيم. ISO در سال 1995 اعلام داشت كه RDA نبايد از 250 بالاتر باشد و يا به عبارت ديگر نبايد از 5/2 برابر refrence abrasivity بيشتر شود. ISO در مورد ماكزيمم REA در خميردندان هایی با 5/5PH> عدد خاص را اعلام نداشته است. هرچند REA و RDA معمولاً به عنوان معياري براي اندازه گيري abrasivity خميردندانها به كار مي رود اهميت كلينيكي REA و RDA به طور كامل مورد ارزيابي قرار نگرفته است.
فاكتورهاي موثر بر سرعت سايش خميردندان ها:
فاكتورهاي داخل و خارج دهاني بر سرعت سايش يك خميردندان تاثير دارند. بعضي از اين فاكتورهاي خارج دهاني عبارتند از نوع، اندازه و ميزان ماده ي ساينده در خميردندان، تعداد دفعات استفاده از خميردندان، نوع مسواك، روش استفاده، ميزان نيروي استفاده شده و تعداد دفعات مسواك زدن. اما فاكتورهاي داخل دهاني شامل خشكي دهان، چسبنده بودن بزاق، تركيبات بزاق و كميت بزاق مي باشد.
آزمايش هاي سايش بسيار پرهزينه و دقت گير هستند.
3 نوع دستگاه سايش شامل:
1- دستگاه با سيستم پین و ديسك
2- دستگاه رفت و برگشتي
3- دستگاه Ralling-sliding
مواد ساينده در خميردندان ها:
از نقطه نظر مواد دنداني مهم ترين جزء يك خميردندان عامل ساينده است زماني از پنبه ي نسوز Asbestos به عنوان ساينده استفاده مي شد ولي به دليل ضررهاي متعدد استفاده از آن ممنوع شده است. زماني هم كربنات كلسيم معدني با ناخالصيهاي مضر آن بدين منظور به كار مي رفت.
به طور كلي موادي كه جهت سايندگي در خميردندان مورد استفاده قرار مي گيرند بايد توازني بين سختي و سايش ايجاد كنند تا براي جدا ساختن مواد از روي سطح سخت به طور موثر عمل كنند و در عين حالي كه سختي لازم را براي عمل براق كنندگي و عدم سايندگي بيش از حد دارا باشند از خراشيدن سطح دندان جلوگيري كنند ماده ي ساينده بايد ارزان بوده با جزء فلورايد خميردندان سازگار باشد كه در غير اينصورت با شكست كلينيكي مواجه مي شود. اگر مقدار ماده ي ساينده به 50% برسد درجه ي قابل ملاحظه اي از اثر فلورايد خنثي مي شود بايد در نظر داشت مقاومت دندان ها و حتي مقاومت قسمت هاي مختلف تاج و ريشه هر دندان در برابر ساينده ها در افراد مختلف و در سنين مختلف متفاوت است.
مواد ساينده اي كه در خميردندان ها به طور معمول استفاده مي شوند:
شامل كربنات كلسيم، فسفات كلسيم، سيليكون اكسايد، آلومينيم اكسايد، پلي وينيل گرانولار مي باشد.
 
مروری بر روش های مورد استفاده برای اندازه گیری سایش خمیر دندان 
 Andrew Joiner, Matte WJ Pikles ، Carolyn Tanner ، Elizabeth Weader و Peter Dolye در سال 2004 در مجله ي Clinical Periodontology مقاله اي تحت عنوان An in situ model to study the toothpaste abrasion of enamel چاپ کردند.
مطالعه شامل 12 فرد با full denture بود (غير از افرادي كه مشكلات سيستميك داشتند، باردار بودند و كساني كه توانايي همكاري با عوامل مطالعه را نداشتند). ريشه ي پرمولرهايي كه به منظور درمان ارتودنسي كشيده شده بودند قطع شد (با diamond abrasion wheel) سپس از سمت lingual با ديسك قسمتي از دندان برداشته شد تا دندان در بعد باكولينگوالي mm3 ضخامت داشته باشد هم چنين سطح facial با abrasive disc پاليش شد تا سطح آن صاف و هموار شود. درنتيجه ي يك بلوك 3 3 2 ميلي متري به وجود آمد سپس با يك دستگاه سختي نسج knoop بلوك indent شده و نهايتاً نمونه ها با اشعه ي گاما   استريل شد.
Study protocol : در اين مطالعه 3 خمير دندان A و B و C با RDA و REA هاي متفاوت مورد ارزيابي قرار گرفتند طول زمان مطالعه براي هر تست 28 روز بود. بلوك هاي دنداني تهيه شده در قسمت باكال فك بالا و در ناحيه ي posterior آن قرار گرفتند و به فرد شركت كننده در مطالعه گفته شد كه روزي 2 بار دنچر را از دهانش درآورد و با خميردندان random انتخابي براي مدت 30 ثانيه مسواك بزند درضمن مسواك استفاده شده براي شركت كنندگان از نوع soft و براي همه يكسان بود. به علاوه به آن ها گفته شد از خميردندان ديگر، دهانشويه، dental floss و يا denture cleaner استفاده نكنند(Fig2,3).

بررسی روش های مورد استفاده در اندازه گیری میزان سایش ناشی از خمیر دندان بر روی مینا و عاج

بررسی روش های مورد استفاده در اندازه گیری میزان سایش ناشی از خمیر دندان بر روی مینا و عاج
بررسی روش های مورد استفاده در اندازه گیری میزان سایش ناشی از خمیر دندان بر روی مینا و عاج  

اندازه گیری سایش:
طول دندانه ي knoop قبل از جايگذاري دندانها با ماشين microhardness اندازه گيري شد و هم چنين بعد از پروتكل نيز اندازه گيري مي شد و نهايتاً با استفاده از اين تغيير طول  ، تغيير ارتفاع را به كمك محاسبات رياضي به دست مي آوردند (Fig1).
نتيجه ي آزمايش اين گروه از محققين اين چنين بود: تفاوت خميردندان A و B از نظر سايش قابل چشم پوشي و خميردندان C داراي سايش بيشتري مي باشد. اين مطالعه سودمندي تكنيك هاي in situ را در اين مورد نشان داد(Table2).
 آزموني كه موسسه ي استاندارد ايران براي سنجيدن ميزان سايش خميردندان ها انجام مي دهد اينچنين مي باشد:
اساس آزمون: مقداري از خميردندان روي يك صفحه ي شيشه اي قرار داده مي شود و به وسيله ي چرخش يك صفحه ي گرد فلزي خميردندان بر روي شيشه مالش داده مي شود. سپس اين صفحه ي شيشه اي از نظر خراشيدگي مورد آزمون قرار مي گيرد. (گاهي از ميكروسكوپ نيز استفاده مي كنند.)
دستگاه آزمون سايندگي خميردندان شامل يك صفحه ي فلزي از آلياژ نيكل و مس بوده و قطر آن mm 20 مي باشد، پوشش صيقلي آن 10 ميكرومتر مي باشد سطح صاف موجود بايد عاري از هرگونه عامل خراش دهنده بوده و براي اطمينان بيشتر سطح صيقل شده را با درشت نمايي دستي نگاه مي كنند تا فاقد هرگونه برجستگي كه باعث خراشيدگي شيشه مي شود باشد.
دستور كار به اين ترتيب مي باشد: لام شيشه اي را با اسيدكروميك تميز كرده، سپس آن را با آب شستشو داده و خشك می نمایند. دقيقاً مقدار يك گرم از خميردندان را روي لام گذاشته و دستگاه با 100 بار مالش رفت و برگشت با استفاده از يك وزنه ي 200 گرمي بر روي صفحه كار خواهد كرد بايد همزمان آزمون نمونه آزمون شاهد را با گليسيرين به طريقه ي بالا انجام داد. صفحه ي فلزي را چرخانده تا براي هر آزموني سطح تازه اي ايجاد شود پس از كامل شدن هر دو آزمون لام شيشه اي را شستشو داده و در داخل اسيد نيتريك رقيق فرو برده تا هرگونه ذرات فلزي آلياژ كه به لام چسبيده باشد از بين برود. لام را در آب شسته و سپس آن را در مقابل نور منعكس شده نگاه مي كنند. اگر مسير مالش خميردندان بر روي لام شيشه اي داراي خراشيدگي هاي قابل رؤيت باشد نمونه از لحاظ اين آزمون مردود خواهد بود.
در اين آزمون شيارهاي صيقل شده ي صاف را ناديده مي گيرند. اگر مسير ايجاد شده به وسيله ي گليسيرين ذرات زبر و درشتي به جاي گذارد بايد با استفاده ازيك تيغه ي شيشه ي تازه و يك صفحه ي فلزي ديگر آزمون را انجام داد.
درضمن با همين دستگاه مي توان اين عمل را با دست انجام داده و در دهان شرايط وزنه ي 450 گرمي استفاده نمود.
 مطالعه ي ديگري در سال 2007 توسط Joiner A ، Weader E ، Philpotts CJ با عنوان The measurement invitro of enamel and dentin wear by tooth paste of different abrasivity انجام شد. در اين مطالعه بلوك هايي از enamel و dentin با نسبت 50 به 50 در ابعاد 4 4 تهيه شد و polish شد و مينا با 4 Knoop indent ، دندانه دار شد.
The step across the enamel- dentin junction was measured by interference microscopy
نمونه ها با يك Plat trim toothbrush اي كه در دستگاه wina brushing مانت شده بود در مدت 360 ثانيه و با وزنه 375gr ساييده شد. پس از سايش knoop indent length و enamel-dentin step دوباره اندازه گيري شد و ميزان سايش به اين طريق تخمين زده شد.
نتيجه: اين مطالعه يك روش سريع براي تخمين ميزان سايش خميردندانها ارائه مي دهد همچنين رابطه ي خوبي بين اعداد به دست آمده از اين آزمايش و RDA گزارش شده توسط ADA مشاهده شد.
 در سال Kodake 2001 نمونه هاي عاج را در appliance هاي داخل دهاني قرار داد و به صورت روزانه آنها را مورد مسواك زدن با خميردندان قرار داد و ميزان سايش را توسط scanning laser microscopy مورد بررسي قرار داد.
 مدلي كه توسط تغييرات اندازه در indentهاي دستگاه سختي نسج مورد استفاده قرار مي گيرد در سال 1986 توسط Murry et al بر روي acrylic denture انجام گرفت. در اين آزمايش acrylic denture توسط دستگاه سختي سنج vickeres ، indent شد و طبقه بندي denture ها براساس ديده شدن يا ديده نشدن دندانه ها در پي سايش توسط خميردندان انجام گرفت.
 Dawes در سال 1963 و Sonju & Rolla در سال 1973 بيان كردند كه شايد تفاوت اندازه هاي مشاهده شده در مطالعات in vitro و in vivo به دليل وجود پليكل به عنوان يك لايه ي محافظ بر روي دندانها باشد پس مي توان گفت مطالعات invivo بيشتر به واقعيت نزديك اند.
 Hanning در سال 1997 ، Carlen در سال 1998 ، Anaechi و Clasen در سال 2000 نشان دادند كه ضخامت و تركيب pellicle در نقاط مختلف دهان متفاوت است به خصوص Hanning نشان داد پليكل اي كه در عرض 4 h بر روي سطح باكال دندان به وجود مي آيد به صورت تقريبي  1 است درحاليكه در سطح lingual همان دندان به ميزان  1/0 مي باشد. به علاوه تفاوت هاي فراساختاري در ساختمان پليكل ديده شد اين تفاوت ها مي تواند پروسه ي سايش را تحت تاثير قرار دهد.
 Amaechi در سال 2000 پيشنهاد كرد كه ضخامت pellicle مي تواند عامل تعيين كننده در محل erosion باشد. هم چنين بيان داشت پليكل عاملي براي محافظت دندان از erosion مي باشد.
 همانطور كه گفته شد ADA براي تعيين استاندارد بودن يا نبودن يك خميردندان 2 شاخص RDA و REA را بيان كرده است كه در مؤسسه ي ISO نيز از همين شاخص ها استفاده مي شود. اين روش in vitro مي باشد. ISO در سال 1995 اعلام داشت كه RDA نبايد از 250 بالاتر باشد و يا به عبارت ديگر نبايد از 5/2 برابر refrence abrasion بيشتر شود. ISO در مورد ماكزيمم REA در خميردندانهايي با 5/5 PH > عدد خاصي را بيان نداشته است.
 در پايان نامه اي با عنوان «بررسي شاخص هاي اساسي در تعدادي از خميردندان هاي ايراني رايج و مقايسه ي آنها با معيارهاي پذيرفته شده ي ADA در خميردندان Creat » كه در سال 1374 توسط احسان ممبینی در دانشكده ي دندان پزشكي اصفهان انجام گرفت از دستگاه سايش پین و ديسك استفاده شد و آزمايش براساس سايش 3 جسمي آمالگام، چینی و خميردندان طرح ريزي شد. از آن جا كه چینی نزديكترين خواص را از نظر سختي و مقاومت به سايش به مينا دارد براي ساخت و تهيه ي صفحه ي مصرفي در دستگاه سايش از چینی استفاده شد.
هم چنين نمونه هايي از آمالگام دنداني توليد داخل در قالبهايي از جنس پلكس گلاس تهيه گرديد. محفظه ي هر قالب به شكل استوانه با قطر mm5/3 با نوك مخروطي شكل طراحي شد تا كم ترين آماده سازي بعدي مورد نياز باشد. نمونه ها به مدت يك هفته در دماي   سانتي گراد نگهداري شد و سپس به كمك ماشين تراش در يك طرف هر نمونه ميله اي شكل، مخروطي با زاويه راس   ايجاد گرديد اندازه و شكل هندسي تمام نمونه ها يكسان بود. براي نگهداري نمونه هاي ميله اي در دستگاه از يك flexture مناسب فولادي كه طراحي و ساخته شده بود استفاده گرديد تا شرايط نمونه ها و عمليات همواره همانند باشد.
مكانيسم كار به اين شكل بود كه هر نمونه آمالگام قبل و بعد از عمل سايش با ترازويي به دقت gr 4- 10 توزين شد و اندازه ي سايش برحسب كاهش وزن به دست آمد.
مراحل انجام شده شامل:
1- شستن نمونه آمالگام با آب و سپس استن
2- خشك كردن نمونه به وسيله جريان هوا
3- توزين نمونه به منظور تعيين وزن اوليه نمونه به وسيله ترازويي با دقت 4 رقم اعشار
4- تراز كردن دستگاه
5- وصل كردن نمونه به پين تعبيه شده روي دستگاه
6- ماليدن خميردندان مورد آزمايش به همراه 50% بزاق مصنوعي به صورت يكنواخت روي ديسك كه در اينجا چيني است.
7- قرار دادن نمونه بر روي ديسك چيني و روشن كردن دستگاه به منظور انجام عمل سايش
8- شستن نمونه در آب و بعد استن و خشك كردن آن توسط جريان هوا
9- توزين مجدد نمونه به منظور تعيين ميزان كاهش وزن و تعيين ميزان سايش
پارامترهايي كه در تمام مسیر يكسانند شامل:1- رطوبت2- دما3- نيروي اعمالي4- اپراتور 5- سرعت دستگاه 6- مسافت تماس       7- نوع 2 قطعه اي كه با هم در تماس اند.
در اين آزمون مقدار سايش بر اثر كاهش وزن نمونه آمالگام برحسب مسافت طي شده، اندازه گيري شد. بدين معني كه مسافت طي شده عبارت از طول فاصله تماس نمونه با صفحه چيني كه از ضرب كردن محيط دايره تماس در تعداد دورهاي طي شده محاسبه گرديد.
تعداد دورها براي هر خميردندان 150- 300- 450 بود كه زمان تست نيز در همه ي موارد 90 دقيقه منظور گرديد. هم چنين قطر دايره اي كه پين بر روي آن دور مي زند cm 25/10 بود كه درنتيجه براي 150 دور 50 متر و براي 300 دور 100 متر و براي 450 دور 150 متر مسافت طي گرديد. رطوبت در تمامي آزمونها بين 53-45% و حرارت بين 0 26-18 بود. درنهايت نتايج حاصله به صورت نمودار نشان داده شد.
بیشترین مقدار سایش را در میان خمیردندانهای کرست، پاوه، نسیم، پونه، ساویز و گل پسند در خمیردندان داروگر دیده شد و کم ترین مقدار سایش را خمیردندان کرست داشت.
 
به طور خلاصه :
همانطور كه گفته شد براي اندازه گيري سايش خميردندانها بر روي عاج و ميناي دندان متدهاي مختلفي ارائه شده است. هرچند REA و RDA معمولاً به عنوان معياري براي اندازه گيري abrasivity خميردندان ها به كار مي رود و شاخص مورد تأئيد ADA مي باشد اهميت كلينيكي REA و RDA به طور كامل مورد ارزيابي قرار نگرفته است.
به طور كلي مدل هاي in situ بايد در عين حال كه دقت لابراتواري داشته باشند حاوي تقابلات باكتري ها، بزاق و hard tissue در محيط دهان نيز باشند. مثلاً در مطالعات erosion ، دندانها را در معرض مواد erosive نظير آب پرتقال قرار
مي دهند و tissue loss را با استفاده از ميكروراديوگرافي، micro hardness و surface profillometry محاسبه مي كنند.
 از نظر history تعداد كمي از مدل هاي سنجش سايش خميردندان ها بر روي عاج و ميناي دندانها ارائه شده است و بيشتر آنها به صورت in vitro بوده اند و خطاي فراواني دارند.
روشي كه مؤسسه ي استاندارد ايران انجام مي دهد به نظر روش مناسبي نمي رسد به دليل آن كه شيشه را جايگزين ميناي دندان مي كنند و عدد خاصي را ابلاغ نمي كنند در ضمن نتايج برحسب رؤيت و به صورت بصري مي باشد. اخيراً در بعضي از كارخانجات ايران براي بررسي ميزان سايش خميردندانهاي خود از دستگاه هاي سايش استفاده مي كنند. هر كدام از روش هاي بيان شده داراي مزايا و معايب خاص خود مي باشند.
از مقاله هاي full text وabstract موجود در Medline ، پايان نامه هاي مرتبط با اين موضوع، مجله هاي periodontology ، گفتگو با رئيس دانشكده مواد دانشگاه صنعتي اصفهان دكتر فتحي، مشاهده و كار با دستگاه هاي مربوط به سايش در دانشكده ي مواد دانشگاه صنعتي، دستگاه هاي موجود در گروه فيزيك پزشكي دانشکده پزشکی دانشگاه اصفهان و مركز تحقيقات دندانپزشكي ترابي نژاد جهت مرور اين مقاله استفاده شد.

References:

1.    Amaechi, B. T., Higham, S. M. & Edgar, W. M. (2000) Development of an in-situ model to study dental erosion. In: Tooth Wear and Sensitivity, eds. Addy, M., Embery, G., Edgar, W. M. & Orchardson, R., 1st edition, pp. 181–188. London: Martin Dunitz Ltd.
2.    Bartlett, D. & Smith, B. G. N. (2000) Definition, classification and clinical assessment of  attrition, erosion and abrasion of enamel and dentine. In: Tooth Wear and Sensitivity, eds. Addy, M., Embery, G., Edgar, W. M. & Orchardson, R., 1st edition, pp. 87–92. London: Martin Dunitz Ltd.
3.    Clasen, A. B. S., Hannig, M. & Sonju, T. (2000) Variations in pellicle thickness: a factor in tooth wear? In: Tooth Wear and Sensitivity, eds. Addy, M., Embery, G., Edgar, W. M. & Orchardson, R., 1st edition, pp. 181–188. London: Martin Dunitz Ltd.
4.    Hefferren, J. J. (1976) Laboratory method for assessment of dentifrice abrasivity. Journal of Dental Research 55, 553–573.
5.    International Standards Organization (1995) Dentistry – toothpastes-requirements, test methods and marking, ISO 11609.
6.    Jaeggi, T. & Lussi, A. (1999) Toothbrush abrasion of erosively altered enamel after intraoral exposure to saliva: an in situ study. Caries Research 33, 455–461.
7.    Kodaka, T., Kuroiwa, M., Okumura, J., Mori, R., Hirasawa, S. & Kobori, M. (2001) Effects of brushing with a dentifrice for sensitive teeth on tubule occlusion and abrasion of dentin. Journal of Electron Microscopy 50, 57–64.
8.    R. Aminian, S.H. Naderi, S.Shahabi and A. Ghasemi : Invitro evaluation of toothbrushing abrasion by 4 standard toothbrushes, Research journal of medical sciences 2(3):128-132,2008.
9.    M.A. Kaminski*, A.M. Pfarrer, R.V. Faller. Procter& Gamble CO., Mason, OH, USA In Vitro Abrasivity Assessments of a New MultiCare Whitening Toothpaste, Research presented at the 30th Annual Meeting of the AADR, March 7-10, 2001
10.    A Joiner, L Z Collins, T F Cox and M J Pickles Bebington, UK E Weader, C Liscombe and J S Holt Capenhurst, UK : The measurement of enamel and dentine abrasion by tooth whitening products using an in situ model , International Dental Journal (2005) 55, 194–196
11.    Addy M, Hughes J, Pickles MJ, Joiner A, Huntington E. Development of a method in situ to study toothpaste abrasion of dentine. Comparison of 2 products. J Clin Periodontol 2002;29;900–900.
12.    Robert B. Cohen, D.M.D: TOOTHPASTE ABRASION , J Am Dent Assoc, Vol 135, No 11, 1516-1517.
13.    Parry J, Harrington E, Rees GD, McNab R, Smith AJ. Control of brushing variables for the in vitro assessment of toothpaste abrasivity using a novel laboratory model. J Dent. 2008 Feb;36(2):117-24. Epub 2007 Dec 26.
14.    Joiner A, Pickles MJ, Tanner C, Weader E, Doyle P: An in situ model to study the toothpaste abrasion of enamel. J Clin Periodontol 2004; 31: 434–438. doi: 10.1111/ j.1600-051X.2004.00497.x. r Blackwell Munksgaard, 2004
15.    West, N. X., Maxwell, A., Hughes, J. A., Parker, D. M., Newcombe, R. G. & Addy, M. (1998) A method to measure clinical erosion: the effect of orange juice consumption on erosion of enamel. Journal of Dentistry 26,329–335.
16.    White, D. J., Faller, R. V. & Bowman, W. D. (1992) Demineralization and remineralization evaluation techniques – added considerations. Journal of Dental Research 71,884–894.



Preview image: 
کاربر مرتبط:  مهسا منصوری | Mansuri
-:  دکتر مهسا منصوری، دکتر جابر یقینی
موضوع:  ترمیمی
مواد دندانی
Level:  Postgraduate

بازگشت به فهرست