مدیریت، سیاست، حقوق، معماری، اقتصاد، بیمه،.. |  آموزش، کاریابی، رایانه، وب،..  |  ورزش، تغذیه، بهداشت حرفه،.. |  پزشکی، اورژانس، دارو، روان،،.. |  مذهب، هنر، تاریخ،... 

قصه ی ترش و شیرین ایمپلنت

آیا باید در صداقت ایمپلنتولوژیست ها شک کرد؟
قصه ی ترش و شیرین ایمپلنت
چند وقتی بود که دندان همسرم آبسه می کرد. یک برجستگی کوچک پای یکی از دندان های خلفی می نشست و پس از چند روز ناپدید می شد. بدجور نگران سلامت دندانش شده بود. دندانش را خود من درمان ریشه و ترمیم کرده بودم. کیفیت ترمیم و دقت درمان ریشه، هیچ کدام مشکلی نداشت. کار به جایی رسید که حس کردم آبروی حرفه ایم دارد از جایی که نباید خدشه بر می دارد. او را جهت اعاده حیثیت پیش یک همکار متخصص پردونتیکس فرستادم تا در مورد کیفیت کارم داوری کند. همسرم رفت و با چهره ی برافروخته برگشت. دکتر یک نگاه به دندان انداخته و فرموده بودند: دکتر قبلی (که من باشم) همه تدابیر را برای نجات دندان به کار بسته اند اما دندان بدون شک کشیدنی است. اما به همین جا اکتفا نکرده و تاکید فرمودند: هرچه زودتر باید برای کشیدن اقدام کرد تا مبادا عفونت پای دندان در ضخامت استخوان گسترده شود و کار دست شما بدهد. و البته بیشتر وقت ویزیت را به تشریح ویژگیهای جانشین دندان کشیدنی اختصاص داده بودند که می توانست توسط ایشان در دهان قرار گیرد: دو نوع ایمپلنت در این مطب استفاده می کنیم، اولی با این فضایل و این قیمت و دومی با این سجایا و این هزینه که اولی گرچه خوب است اما چون سیصد هزار تومان از دومی ارزان تر است من توصیه نمی کنم. با اینکه در ظاهر دو گزینه برای انتخاب به بیمارش (که همسر من باشد) عرضه کرده بود اما جهت همه اشاره ها و تاکیدها به این بود که: حتما و البته هر چه زودتر ایمپلنت بگذار و صد البته گزینه گران تر را انتخاب کن.

صد سال به از این سال ها
با این که عمر حرفه ایم دراز نیست، روزگاری نه چندان دور را به یاد می آورم که تمام هم و غم دندان پزشکان نجات دندان های بیمارشان بود. حتی برای نیل به این هدف کارهایی مثل درمان ریشه مجدد و جراحی اپیکو و حتی همی سکشن ریشه آموزش داده می شد تا شاید دندان آسیب دیده از خطر کشیده شدن نجات یابد یا دستکم چند صباحی بیشتر در دهان بماند و البته در انجام این «نوش‌داروی پیش از مرگ سهراب» دندان پزشکان متخصص در صف مقدم بودند، چرا که بسیاری از این اقدامات، اکسیری بود که تنها در میان آن ها یافت می شد و دندان پزشکان عمومی پس از قطع امید از تلاش خود، بیمار را برای نجات دندان به سوی متخصص هدایت می کردند.
حالا به نظر می رسد برخی از متخصصان ما نه تنها دغدغه ی نگهداری و افزودن بر طول عمر دندان های بی بنیه را ندارند که در صف مقدم کشیدن و جانشینی آنها توسط ایمپلنت ایستاده اند. مثلا در این دوره و زمانه کدام متخصصی را سراغ دارید که بیرون از فضای دانشگاه و در حوزه مطب شخصی حوصله ی قطع ریشه‌ی ضایعه دار یک دندان و نگهداری ساختمان باقی مانده را داشته باشد؟ اگر از زاویه روبرو به داستان نگاه کنیم باید این طور بگوییم که شاید صرف هزینه و وقت برای جایگذاری یک ایمپلنت در دهان به نسبت انجام درمانی که عمر طولانی ای برای دندان تضمین نمی کند، بسیار منطقی تر باشد. اما چرخش نگاه دندان پزشکان ما و خاصه آن ها که کسوت تخصص را بر تن کرده اند به سمت درمان ساده تر و صد البته سودآور تر، کمی نگران کننده است.

ایمپلنت جایگزین حفظ دندان نمی شود.
دکتر صادق نمازی خواه، مدیر گروه بخش اندودنتیکس دانشگاه USC امریکا، رویکرد غیر منطقی استفاده بی رویه از ایمپلنت را باعث صدمه دیدن رشته های تخصصی دندان پزشکی می داند. او تاکید می کند: ایمپلنت یک پدیده ارزشمند در حوزه دندان پزشکی است ولی اینکه جایگزین حفظ دندان شود پدیدهای غیر منطقی است.
او در گفتگو با خبرنامه انجمن دندان پزشکی ایران می گوید: تعدادی از دندان پزشکان با آمدن ایمپلنت اندو را کنار گذاشته اند. این کار صد در صد غیر اخلاقی است. بدون هیچ واهمه ای می گویم ایمپلنت کار بسیار خوبی است و دندانی که ترک می خورد صد در صد باید ایمپلنت شود و در موارد بسیاری ممکن است راه درمان ایمپلنت باشد اما متأسفانه ما در امریکا هم با این مساله مواجه هستیم که ایمپلنت جایگزین همه انواع درمان می شود. من موردی را در امریکا دیدم که یک اندودنتیست بیماری را که من دندانش را اندو کرده بودم ترغیب به کشیدن دندان و جایگزینی ایمپلنت کرد. این نهایت جنایت است. در حال حاضر در انجا هم این بحث مطرح است. بدون شک ایمپلنت اتفاق تازهای در علم دندان‌پزشکی است اما باید توجه کرد که چون ایمپلنت حالت ثابت دارد ممکن است اگر در سنین پایین به  کار گرفته شود به مرور زمان و با حرکت فک در سنین بالاتر مشکلاتی را برای بیمار به وجود می آورد. مساله این است که نباید بدون بررسی لازم این کار انجام شود.

شمشیر دو دم در دست زنگی مست

دکتر یزدانی، عضو شورای عالی نظام پزشکی از زاویهی دیگری به موضوع نگاه می کند: شکی در این نیست که ایمپلنت اینده دندان پزشکی ما را خواهد ساخت، اما تا وقتی که ما اهمیتی برای بهداشت دهان قایل نیستیم، مشکل ما را ایمپلنت حل نمی کند. کسی که نتوانسته در یک دوره زمانی سی چهل ساله دندان هایش را در دهان حفظ کند، نمی تواند ایمپلنت را هم نگه دارد. ذهنیت بسیاری از مردم ما این است که نگهداری و بهداشت دندان مهم نیست. دندان را می کِشیم و جایش ایمپلنت می گذاریم. مردم تصور می کنند که ایمپلنت میخی است که در استخوان فک می کوبند و تا اخر عمرشان باقی خواهد ماند. دندان پزشکان نیز برای جلب نظر بیمار در القای این ذهنیت دخیل اند. درصورتی که ایمپلنت مراقبت بیشتری نسبت به دندان های طبیعی نیاز دارد. کسی که فرهنگ رعایت بهداشت دهان را ندارد بدون شک در نگهداری ایمپلنت هم موفق نخواهد بود و ایمپلنت را پس از مدتی از دست خواهد داد.
نکته دوم اینجاست که چون در حال حاضر ایمپلنت یک کار لوکس محسوب می شود و منفعت زیادی، هم برای شرکت ها و هم دندان پزشکان دارد، کلاس های آموزشی کوتاه مدت ایمپلنت بسیار فراگیر شده است!  شرکت ها به دندان پزشکان این طور القا می کنند که با گذراندن دوره‌ی یک هفته ای می توانند ایمپلنت بگذارند. اگر یک متخصص فک و صورت یا پریودنتولوژی ایمپلنت می گذارد با آگاهی کامل از آناتومی فک و مشکلات حین جراحی و عوارض درمان می گذارد و طبعاً دندان پزشکان عمومی دانسته های کمتری در این مورد دارند. کجا با گذراندن کلاس یک هفته ای می توان ایمپلنتولوژیست شد؟! اگر ایمپلنت درست استفاده نشود مثل شمشیر دو دم است در دست زنگی مست. من در عجبم یک دندان پزشک عمومی چطور می تواند دست به جراحی ایمپلنت بزند درحالی که کیت داروهای اورژانس را در مطب ندارد یا روش احیاء قلبی مریض را نمی داند؟

عطش جراحی ایمپلنت کجا تمام می شود؟
بدون شک ایمپلنت دندانی انقلابی در حوزه دندان پزشکی ایجاد کرده است. ایمپلنت حیات دوباره‌ای به دندان های از دست رفته می بخشد و جایگزین  آن ها می شود. بدین ترتیب واژه ای به نام بی دندانی را می توان فراموش کرد. اما واقعاً چند نفر از کسانی که کاندیدای جایگزینی ایمپلنت می شوند به آن نیاز دارند؟ در پیشنهاد جایگزینی یک دندان با ایمپلنت، انتفاع مادی شخص دندان پزشک، چقدر موثر است؟ ایمپلنت درمان گران و طبیعتاً پر منفعتی برای دندان پزشکان و صد البته بازرگانان است، پس طبیعی است که آنها مشتاق باشند روی محاسن ایمپلنت تأکید کنند و آن را به بیماران توصیه نمایند، حتی بیمارانی که دندانشان هنوز شانس ماندن دارد و به طور قطع کشیدنی نیست.
آموزش‌های موثرتر در زمینه اخلاق پزشکی، انجام پژوهش‌های آینده‌نگر برای انجام یا عدم انجام ایمپلنت، مقایسه علمی انواع ایمپلنت‌ها (فارغ از سودجویی‌های بازاری)، حضور فعال بخش نظارت بر درمان به اضافه‌ی آموزش‌های همگانی، راه‌حل‌هایی است که می‌تواند در کاهش مشکل نقش مؤثری داشته باشد.
بدون شک برای عطش سیری ناپذیر جراحی ایمپلنت باید نقطه‌ی پایانی وجود داشته باشد. در این مورد متاسفانه امیدی به مدیران و برنامه ریزان آموزشی کشور و همچنین متولیان نظارت بر درمان نیست و نمی توان انتظار وضع قانون بازدارنده ای داشت.  وضع جریمه نیز نمی تواند در این مورد بازدارنده باشد. کسی نمی تواند در مورد تجویز بی مورد ایمپلنت به بیماران جلودار دندان پزشک باشد مگر وجدان شخص او.  فقط باید امیدوار بود.

Tags: 
تعداد نمایش ها: 4939
-: 
Shayanamin, Siamak دکتر شایان امین، سیامک

بازگشت به فهرست


گفتاورد نام
ملک محمودی, 28/11/2010 12:24:19 pm
متاسفانه از بد روزگار در سن 39 سالگی تمام دندان هایم را از دست داده ام. فقط در فک بالا از نیش تا نیش و در فک پایین نیز از نیش تا نیش را دارم که با عرض معذرت این تعداد دندان هم به لعنت خدا هم نمی ارزد. دیگه از همه چیز ناامید شدم و دچار افسردگی. در جمع کمتر ظاهر می شوم و اگر هم باشم در یک گوشه کز می کنم که اصلا با روحیه من سازگار نیست و این بیشتر از بی دندانی داره منو داغون می کنه این ایمیل رو می فرستم براتون تا یه راه کار به من نشون بدهید که من چه کار کنم. ایمپلنت که هزینه اش بالاست و دندان متحرک هم که خودتون بهتر می دونید گرچه به همون هم راضی هستم ولی اگر هم قرار است متحرک باشد یک متحرک خوب و یکدست که احتیاج به یک دکتر خوب و مجرب دارد که خواهش می کنم شما به من معرفی کنید
با تشکر از شما و زحمات بی دریغ شما
ایمیل من [email protected]
 
مطلب خود را بنویسید*
:) ;) :D 8) :( :| :\ :cry: :evil: :o :oops: :{} :?: :!: :idea:
محافطت در مقابل اسپم (کپچا)
بارگذاری تصویر
 

مدیریت، سیاست، حقوق، معماری، اقتصاد، بیمه،...
آموزش، کاریابی، رایانه، وب،...
ورزش، تغذیه، بهداشت حرفه،...
پزشکی، اورژانس، دارو، روان،،...
مذهب، هنر، تاریخ،...