مدیریت، سیاست، حقوق، معماری، اقتصاد، بیمه،.. |  آموزش، کاریابی، رایانه، وب،..  |  ورزش، تغذیه، بهداشت حرفه،.. |  پزشکی، اورژانس، دارو، روان،،.. |  مذهب، هنر، تاریخ،... 
حقوق پزشکی | امراضی که پزشک مکلف است آنها را گزارش کند - دکتر شیرین عبادی

حقوق پزشکی | امراضی که پزشک مکلف است آنها را گزارش کند - دکتر شیرین عبادی


| کليات حقوق
| مطب
| درمانگاه و پلی کلینیک
| اجاره محل کار
| خودداری از کمک به افراد در معرض خطر جانی
| تسکین و درمان با مواد افیونی
| امراضی که پزشک مکلف است آنها را گزارش کند
| لزوم باز آموزی و نو آموزی جامعه پزشکی کشور
| طرح خدمات پزشکان و پیراپزشکان در داخل کشو ر
| سازمان نظام پزشکی جمهوری اسلامی ایران
| تخلفات انتظامی
| تخلفات کیفری
| تعزیرات حکومتی امور بهداشتی،درمانی
| دیوان عدالت اداری
| مالیات پزشکان

 

امراضی که باید گزارش شوند

امراضی که پزشکان مکلف هستند آن ها را گزارش نمایند بر چند دسته تقسیم می شوند که عبارتند از:

 

اول- بیماری های آمیزشی

مقصود از بیماری های آمیزشی در این بحث سوزاک، کوفت (سفلیس)، آتشک (شانکرنرم) است، در هر نقطه از بدن که واقع باشند.

به موجب ماده 3 آیین نامه طرز جلوگیری از بیماری های آمیزشی و واگیردار مصوب سال 1320، کلیه پزشکانی که بیماری های آمیزشی را درمان می کنند باید دفتر مخصوص داشته و در آن نام بیمار، شماره شناسنامه، نشانی محل سکونت، تاریخ ابتلا به بیماری، امتحاناتی که از بیمار شده، نتیجه آزمایش، همچنین درمان هایی که درباره او به عمل آمده و موعدی که برای درمان او معین شده است ثبت نمایند و علاوه بر این باید ستون مخصوصی برای ثبت اخطاری که، به پزشکی راجع به ادامه درمان بیمار نزد خود،     

می فرستند و یا آن که از پزشک دیگر درباره تعقیب درمان آن بیمار می رسد، داشته باشد و در صورت امکان در همان دفتر طرز ابتلا و نام و نشان شخص مبتلا کننده را ثبت نماید این دفتر را پزشک باید همیشه مخفی نگاه دارد که کسی بر آن آگاهی نیافته، سر بیمار افشا نشود.

(این دفتر که شماره اوراق آن معین است از طرف وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی به پزشکانی که تقاضا نمایند داده خواهد شد).

بیماری های آمیزشی به دو دوره تقسیم می شوند: اول دوره واگیری و آن زمانی است که بیماری  طبق گواهی پزشک، از شخصی به شخص دیگر قابل سرایت باشد. دوم دوره غیر واگیری و آن زمانی است که شخص بیمار هنوز به طور کامل و قطعی درمان نشده است اما خطر سرایت و نشر بیماری از بین رفته است.

هر بیماری که مبتلا به بیماری های آمیزشی قابل سرایت باشد تا موقعی که گواهی نامه عدم سرایت به دست نیاورده باید در مواعدی که پزشک برای درمان او معین کرده، مرتباً حاضر شود و چنان چه ده روز از موعد مقرر بگذرد و اطلاعی از پزشک دیگر راجع به تحت درمان بودن آن بیمار نرسد پزشک درمان کننده مکلف است در برگ های مخصوصی که از طرف بهداری در اختیارش گذارده شده است مراتب را با قید نام و نشانی صحیح بیمار، به بخش بیماری های آمیزشی شهرستان بفرستد.


نکته قابل توجه آن است که نداشتن دفتر و برگ های مخصوص پزشک را از اجرای تکلیف قانونی خود معاف نمی کند و در صورت نداشتن اوراق رسمی ممکن است مراتب را موقتاً در دفتر معمولی ثبت کرده و به وسیله کاغذ ساده گزارش دهد و ضمناً دفتر و برگ مخصوص چاپی را بدون فوت وقت درخواست نماید.

در صورتی که بیماری بخواهد پزشک خود را به واسطه مسافرت یا علت دیگری تغییر دهد اعم از این که پزشک در همان شهر و یا شهر دیگر باشد، لازم است به پزشک دومی از سابقه درمان خود نزد پزشک پیشین اطلاع دهد و پزشک دومی نیز مکلف است در صورتی که بیماری در دوره واگیری باشد، تعقیب درمان را به پزشک اول اطلاع دهد.

پس از آن که پزشک دومی تعقیب درمان را به پزشک اطلاع داد پزشک اول  موظف است آن را در ستون مخصوص خود ثبت کرده عین نامه پزشک را نگه دارد.

به محض آن که اطلاع نامه از طرف پزشکی راجع به غیبت بیمار مبتلا به بیماری های آمیزشی در دوره واگیری به بخش بیماری های آمیزشی رسید بخش مربوط به طور محرمانه باید به بیمار نام برده اخطار نماید که به پزشک خود یا پزشک دیگر برای ادامه درمان مراجعه کرده، تحت درمان بودن خود را توسط پزشک معالج اطلاع دهد چنان چه بیمار تخلف نماید پس از انقضای پنج روز از تاریخ وصول اخطار ملزم به درمان می شود.

اگر بیمار مزبور ظرف مدت معین برای معاینه حاضر نشود ممکن است به وسیله مامورین انتظامی احضار و پس از مسلم شدن بیماری ملزم به درمان شود.

اگر بیمار در وضعیتی باشند که می بایست حتما در بیمارستان بستری شود ممکن است حداکثر سه روز به او جهت بستری شدن مهلت داد و در صورتی که در موعد مقرر برای بستری شدن حاضر نشود می توان او را جلب کرد.

کسانی که به مناسبت شغل و پیشه خود ممکن است باعث انتشار بیماری های آمیزشی شوند از قبیل سلمانی، حمامی، آشپز، پیش خدمت کافه و رستوران، قهوه چی و .... می بایستی در مواعد معینی که اداره بهداشت تعیین می کند جهت معاینات پزشکی مراجعه نمایند و در صورت بیماری، تا انجام معالجات ضروری و رفع خطر سرایت، از ادامه شغل آن ها جلوگیری خواهد شد.

به منظور تنظیم آمار مبتلایان به بیماری های  آمیزشی، کلیه پزشکان و مراکز درمانی (اعم از خصوصی یا دولتی) که این قبیل بیماران را معاینه و درمان می کنند مکلف هستند از روی دفاتری که دارند شماره بیماران آمیزشی را برای اولین بار به پزشک مراجعه کرده اند با نوع بیماری آن ها معین کرده بدون ذکر نام و مشخصات بیمار، در برگ های چاپی مخصوصی که از طرف وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی در اختیار آنان گذارده می شود به بخش بیماری های آمیزشی بفرستند.

کلیه پزشکان و مراکز درمانی (اعم از دولتی و خصوصی ) علاوه بر اقداماتی که برای درمان بیماری می نمایند لازم است حتی المقدور به کشف کانون ابتلاء و عمل مبارزه با بیماری های آمیزشی ، کمک و مساعدت کرده و کوشش نمایند که به وسیله پرسش از بیمار طرز ابتلاء شخص مبتلا کننده را معین نموده و در صورت امکان نام و نشانی شخص بیمار کننده را با اطلاعاتی کافی به بخش بیماری های آمیزشی ارسال دارند.

دوم_ بیماری های واگیر دار :

به موجب ماده 19 قانون طرز جلوگیری از بیماری های آمیزشی و واگیر دار مصوب سال 1320 و اصلاحیه آن مصوب سال 1347 ، هر پزشک معالج مکلف است در موقع مشاهده یکی از بیماری های واگیر دار زیر فورا مراتب را به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی اطلاع دهد .

1-      وبا و اسهال وبایی شکل

2-      طاعون

3-      تب زرد

4-      مطبقه(تیفوئید)

5-      محرقه (تیفوس اگزانتماتیک)

6-      آبله

7-      مخملک

8-      سرخچه

9-      حناق

10-   اسهال خونی

11-   سرسام واگیر (مننژیت سر برو اسپیتالل )

12-   تب عرق گز(سوئت می لویر)

13-   مالاریا

14-   فلج اطفال

15-   تب مالت

علاوه بر بیماریهای فوق الذکر، در صورتی که در مراکز پر جمعیت از قبیل مدارس، کارخانجات، زندان... یکی از بیماری های سیاه سرفه، جذام، باد سرخ، ورم غده بنا گوش، سل سینه، گریپ، ذات الریه، (پنومونی)، تراخم، سیاه سرفه، تب راجعه (تیفوس دکورانت)، (آبله مرغان) هپاتیت های ویروسی و مسمومیت غذایی دیده  شود پزشک مسئول آنجا می بایستی مراتب را به اداره بهداشت محل گزارش نماید.

سوم_ سرطان

به موجب ماده واحده قانون راجع به ثبت و گزارش اجباری بیماری های سرطانی مصوب سال 1363، به منظور بررسی و تحقیقات اپیدمیولوژیک و پیشگیری منطقه ای و تنظیم آمار  بیماری های سرطانی، کلیه موسسات درمانی، آزمایشگاه های آسیب شناسی و تشخیص طبی اعم از دولتی و غیر دولتی مکلفند در مناطق معینی از کشور که امکانات لازم موجود است هر بافت و نمونه ای را به هر عنوان "تشخیص، درمان و تجسس" از بدن انسان زنده نمونه برداری می شود مورد آزمایش قرار دهند و چنانچه به موارد سرطانی و یا مشکوک به سرطان برخوردند، نتیجه آزمایش و اطلاعات مورد لزوم را محرمانه به مراکزی که وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی معین می کند ارسال دارند.

چون اجرای قانون فوق الذکر مستلزم وجود آزمایشگاه ها و مراکز درمانی مجهز هر شهری است لذا اجرای آن در کلیه مناطق کشور فعلا اجباری نیست و به موجب تبصره 2 ماده مذکور، تشخیص و تعیین مناطقی که این قانون در آنها به مورد اجرا گذاشته خواهد شد با وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی است.

 


Tags: حقوق پزشکی, شیرین عبادی
تعداد نمایش ها: 9646

بازگشت به فهرست


 
مطلب خود را بنویسید*
:) ;) :D 8) :( :| :\ :cry: :evil: :o :oops: :{} :?: :!: :idea:
محافطت در مقابل اسپم (کپچا)
بارگذاری تصویر
 

مدیریت، سیاست، حقوق، معماری، اقتصاد، بیمه،...
آموزش، کاریابی، رایانه، وب،...
ورزش، تغذیه، بهداشت حرفه،...
پزشکی، اورژانس، دارو، روان،،...
مذهب، هنر، تاریخ،...