تلگرام ایردن، پایگاه دندانپزشکی irden.ir
در کانال تلگرام ایردن عضو شوید و خبرهای دندان‌پزشکی را از نگاهی دیگر بنگرید!
جستجو  کاربرها  قانون ها 
بستن
نام کاربری::
رمز عبور::
رمز عبور خود را فراموش کرده اید؟
ثبت نام
نام کاربری
 
صفحه: 1
پاسخ دهی
افزایش دانشکده یا بهبود شرایط کار؟ | دکتر جعفر اقبال, بودجه‌هارا به جای دانشکده، صرف افزایش امکانات و حقوق کنید
 



چند سال پس از انقلاب اسلامی و درست در زمان شکل‌گیری شبکه بهداشت و درمان کشور، مجلس شورای اسلامی دور اول، طرح بهداشتکاران دهان و دندان را تصویب کرد. هدف از تصویب و اجرای این طرح، تربیت نیروهای حد واسط برای خدمت در مراکز بهداشتی و درمانی روستاها بود؛ چراکه تا آن زمان جمعیت روستاییان ایران کاملا از سرویس و خدمات بهداشت و درمان‌ دهان و دندان محروم بودند. تاسیس حدود 10 مرکز آموزش بهداشتکاران در راستای تربیت نیروی متخصص برای عرضه خدمت به روستاییان بود.
طرح بهداشتکاران که هنوز به صورت کامل به اجرا درنیامده و مزایا و معایب آن روشن نشده بود، دستخوش تغییر و تحول شد. وزارت بهداشت تمام ساختمان‌های تمام‌شده و نیمه‌تمام مراکز بهداشت?کاران را در تبریز، مشهد، یزد، کرمان، رفسنجان و سایر شهرها به دانشکده دندان‌پزشکی تبدیل کرد و به جای پذیرش دانشجو برای فوق‌دیپلم بهداشت?کار دهان و دندان از اهالی روستاها، اقدام به پذیرش دانشجو برای رشته دندان‌پزشکی از داوطلبان کنکور سراسری کرد. ظرف چند سال، تعداد دانشکده‌ها به 18 عدد در سراسر کشور رسید. با وجود تمایل و اقدام‌های اداری در برخی مراکز استان‌ها، در سال‌های اول دهه 70، افزایش دانشکده‌های دندان‌پزشکی براساس نظر کارشناسان وزارت بهداشت متوقف و حتی در برخی از شهرها مثل زنجان که برخی از مقدمات مثل ساختمان مهیا شده بود نیز برای کارهای دیگر مورد استفاده قرار گرفت. طرح بهداشتکاران دهان و دندان در کمتر از 10 سال حدود 6 هزار نیروی انسانی را در اختیار وزارت بهداشت و سیستم (شبکه بهداشت) PHC گذاشت، اما این نیز موقتی بود و علاوه بر تعطیلی طرح، بهداشت?کاران با 6 سال سابقه، به تدریج در دانشکده‌های دندان‌پزشکی پذیرفته شدند و با دریافت مدرک دکتری، تمایل آنها به حضور در روستاهای محل خدمت قبلی کاهش پیدا کرد.
اکنون وزارت بهداشت تعداد زیادی واحد دندان‌پزشکی متروک و بلااستفاده یا کم‌استفاده (به‌صورت شیفت و دندان‌پزشک سیار) دارد. از 6 سال گذشته، ناگهان و بدون استناد به تحقیق و پژوهش و کار کارشناسی بر تعداد دانشکده‌های دندان‌پزشکی اضافه شد. اکنون در کشور بسیاری از دانشگاه‌های علوم پزشکی بزرگ مثل تهران، شهید بهشتی، کرمان، اهواز و... دارای 2 دانشکده دندان‌پزشکی (یکی به عنوان واحد بین‌الملل) هستند و در بیشتر مراکز استان‌ها و حتی شهرهای بزرگ، دانشکده دندان‌پزشکی تاسیس شده است. در حال حاضر قریب به 40 دانشکده دندان‌پزشکی در کشور وجود دارد و تاکنون هیچ مستند و دلیل موجهی برای این گسترش بی‌رویه ارائه نشده است.
در این مورد پرسش‌های زیادی وجود دارد که محل طرح آن در این مقال نیست و آیندگان بهتر و دقیق‌تر قضاوت خواهند کرد. آمارهای موجود در مورد تعداد دندان‌پزشکان شاغل، دانشجویان مشغول به تحصیل در رشته‌ دندان‌پزشکی در داخل و خارج از کشور هم به گرفتاری سایر آمارها در ایران مبتلاست و اطلاعات دقیق وقابل‌استفاده یا وجود ندارد یا قابل‌دسترسی نیست اما آن چیزی که مشهود و قابل‌قبول‌تر است اینکه تعداد دندان‌پزشکان کشور حدود 25 هزار نفر است. در حال حاضر به ازای هر 3 هزار نفر در کشور، یک دندان‌پزشک وجود دارد و پیش‌بینی می‌شود ظرف 10 سال آینده این نسبت کاهش یابد. با این مقدمه مسایل زیر قابل‌طرح و بحث است.

وضع خدمات دندان‌پزشکی در ایران
خدمات دندان‌پزشکی در کشور در بخش‌های زیر به مردم عرضه می‌شود:
بخش خصوصی در قالب مطب‌ها و درمانگاه‌های عمومی و تخصصی،
بخش دولتی در برخی مراکز بهداشتی درمانی در قالب شبکه بهداشت و درمان و دانشکده‌های دندان‌پزشکی،
بخش خیریه
حجم اصلی و قریب به اتفاق بار درمان کشور و عرضه خدمات به وسیله بخش خصوصی انجام می‌شود و عرضه خدمات دولتی دندان‌پزشکی نشیب و فراز فراوان داشته است. در سال‌های اخیر، باوجود ادغام خدمات دندان‌پزشکی در نظام شبکه به علت موارد متعدد از ‌جمله موارد پیش گفته شده، این امر اگر در مرحله فرود نباشد، حتما در مرحله فراز نیست. این مهم علاوه بر دلایل معمول در کشور، دلایل زیرساختی نیز دارد.
در کشورهای توسعه‌یافته سیستم و نظام بهداشتی و درمانی دندان‌پزشکی مبتنی بر هدف، برنامه و اقتصاد بنا شده و به علاوه براساس نیاز، نیروهای حد واسط تعریف و تربیت شده‌اند. معمولا در یک نظام موثر و کارای خدمات بهداشتی درمانی دندان‌پزشکی، کارهای پیشگیری و اولیه درمان مثل آموزش بهداشت، جرم‌گیری و فیشورسیلانت به‌وسیله بهداشتکاران دهان و دندان
(Dental hygenist) انجام می‌شود و به‌ازای چند نفر بهداشتکار، یک دندان‌پزشک وجود دارد. متاسفانه در ایران این ترتیب وجود ندارد و تعداد دندان‌پزشکان چند برابر تعداد بهداشتکاران است. به همین دلیل این خدمات به وسیله افراد متخصص گران‌تر و البته در حجم کمتر انجام می‌شود. بدیهی است هزینه این عدم تعادل در تربیت نیروی انسانی را مردم و جامعه می‌پردازند. لازم به ذکر است که این مهم اخیرا موردتوجه مسوول محترم دفتر سلامت دهان و دندان در حوزه معاونت بهداشتی قرار گرفته، اما از آنجا که براساس سنت غالب، در بسیاری موارد امور اداری و اجرایی دارای ارتباط فلسفی و استدلالی و عقلی نیست و در یک وزارتخانه حوزه‌های مختلف مثل آموزش و سلامت کمترین ارتباطی با هم ندارند، امید زیادی به اصلاح وجود ندارد.
در صورت وجود عزم و اراده برای حل این معضل هم احتیاج به یک برنامه‌ مدون با زمان نسبتا زیاد است. سیاست و برنامه‌های اجرایی در چند سال اخیر درحوزه بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، پیمودن مسیر کاملا مخالف را نشان می‌دهد و هنوز معلوم نیست در کشوری که لااقل به ازای 3 هزار نفر جمعیت، یک دندان‌پزشک وجود دارد، با چه استدلالی ظرف 6-5 سال بیش از 20 دانشکده دندان‌پزشکی بدون در نظر گرفتن مخارج و ملزومات دیگر آن تاسیس می‌‌شود.

شاخص‌های سلامت دهان در ایران و افزایش تعداد دندان‌پزشکان
یکی از گرفتاری‌های کشورهای در حال توسعه در حوزه سلامت و بهداشت، بدتر شدن شاخص‌های سلامت دهان و دندان از ‌جمله شاخص پوسیدگی یا DMFT است که متوسط تعداد دندان‌های پوسیده، پرشده و کشیده شده را نشان می‌دهد. این شاخص در نوجوانان 12 ساله ایرانی حدود 2 است اما با افزایش سن، بیشتر و بزرگ‌تر می‌شود که معنی آن افزایش میزان پوسیدگی و دندان‌های کشیده شده‌است. این شاخص در سن میانسالی در ایران گویای شرایط بد و نامطلوب بهداشت و درمان دهان و دندان است. تجربه‌‌های کشورهای توسعه‌یافته‌ای که بدترین شرایط را در زمینه پوسیدگی و بیماری‌های دهان و دندان پشت‌سر گذاشته و با برنامه‌ریزی و مدیریت صحیح منابع و نیروی انسانی توانسته‌اند بر مشکل‌ها غلبه کنند، گویای این مطلب است که افزایش تعداد دانشکده‌های دندان‌پزشکی و دندان‌پزشکان فارغ‌التحصیل نه تنها تاثیر مثبتی بر سلامت دهان جامعه ندارد، بلکه تاثیرات منفی خواهد داشت.
کشور فنلاند مثال مناسبی برای نشان دادن این مهم است. در 30 سال گذشته تعدادی از دانشکده‌های دندان‌پزشکی در این کشور تعطیل و هم و غم مسوولان و برنامه‌ریزان بر کارکنان حد واسط بهداشتی و برنامه‌ای پیشگیرانه متمرکز شد. با این تصمیم و عملکرد، دولت فنلاند توانست DMFT حدود 8 را به زیر 1 کاهش دهد. این مثال موفقیت چنان عظیم و بزرگی است که باور آن برای بعضی از افراد سخت است. در گزارشی 3 سال پیش پروفسور تالا، نماینده و کارشناس سازمان بهداشت جهانی، آمده: «در کشور ایران باوجود افزایش 2 برابری تعداد دندان‌پزشکان در10 سال، شاخص DMFT تغییری نکرده است.» بسیاری از کارشناسان معتقدند گزارش مذکور با خوش‌بینی و به علت در دسترس نبودن اطلاعات دقیق و به‌روز نوشته شده است. جا دارد مسوولان محترم از این تجربه که مکررا در کشورهای مختلف آزموده شده، درس بگیرند و به جای اینکه روش عکس را بیازمایند، با بهره‌برداری از سیاست و برنامه آزمایش شده و موثر در سایر کشورهای موفق از آزمودن برنامه‌های ناصواب بپرهیزند.

توزیع نادرست دندان‌پزشک در کشور
بیشتر خدمات دندان‌پزشکی در کشور در بخش خصوصی انجام می‌شود و بخشی از نیروهای دندان‌پزشکی در بخش دولتی را افراد مشمول طرح نیروی انسانی تشکیل می‌دهند که کارایی مناسبی ندارند. پرداخت حقوق در بخش دولتی برای کارکنان راضی‌کننده نیست، ضمن اینکه شرایط کار مانند کارکنان موردنیاز و برخی لوازم و وسایل نیز به صورت مرتب در دسترس قرار نمی‌گیرد. اکنون بسیاری از مراکز دندان‌‌پزشکی دولتی فاقد دندان‌پزشک ثابت هستند و ظاهرا به دلیل فقدان ردیف بودجه و عدم استقبال دندان‌پزشکان برای استخدام، به سامان نیست. توجیه تاسیس دانشکده‌های دندان‌پزشکی و توسعه دوره‌های تخصصی نیز که به وسیله یک یا چند نفر (حداکثر) انجام شده، این است که ما در بعضی مناطق با کمبود دندان‌پزشک مواجهیم. این مطلب در حالی اظهار می‌شود که هیچ جاذبه‌ای برای استقبال دندان‌پزشکان از حضور در مناطق محروم به صورت موقت و دایم وجود ندارد و حقوق یک دندان‌پزشک در بخش دولتی کفاف هزینه‌های زندگی را نمی‌دهد. در این شرایط چند برابر شدن دندانپزشکان هم این مشکل را برطرف نمی‌کند و بدیهی است افزایش تعداد دندان‌پزشکان راه‌حل مناسب و درستی برای اصلاح توزیع دندان‌پزشکان نیست.
در کشور، دانشکده‌های دندان‌پزشکی در مراکز استان‌ها وجود دارد که بیش از 20 سال از تاسیس آنها گذشته و 15 دوره فارغ‌التحصیل از آن دانشکده‌ها به جمع دندان‌پزشکان اضافه شده، اما تعداد هیات علمی آنها به صورت ثابت 10 یا 15 نفر نیست و بیشتر کادر، جوانان تازه فارغ التحصیلی هستند که به‌طور موقت و به اجبار بر آن مراکز اعزام می‌شوند. وقتی ما در کشور و در برخی مراکز استان‌ها نتوانسته‌ایم پس از 20 سال برای تمام بخش‌ها و تخصص‌های دندان‌پزشکی کادر ثابت و رسمی استخدام کنیم، چگونه می‌توانیم دندان‌پزشکان را به سکونت و ماندگاری در روستاها و شهرهای کم‌جمعیت با امکانات‌ کم و درآمد کم ترغیب کنیم؟ اکنون تعداد زیاد دندان‌پزشکان باعث تراکم دندان‌پزشک در برخی شهرهای بزرگ مثل تهران شده و عوارضی را ایجاد کرده که جای بحث آنها در اینجا نیست. همچنین مهاجرت فارغ‌التحصیلان توانمند و نخبه در چند سال اخیر نیز به معضلات اضافه شده است. به نظر می‌رسد حل معضل توزیع نامناسب دندان‌پزشکان در کشور به تفکر، تعقل و برنامه‌ریزی نیاز دارد. اتخاذ سیاست‌های نادرست و ناپخته نه تنها به حل مشکل کمک نمی‌کند، بلکه گره‌هایی را به گره قبلی اضافه می‌کند.
به صورت خلاصه می‌توان چنین نتیجه گرفت که اکنون نسبت دندان‌پزشک به جمعیت، از بسیاری کشورهای توسعه‌یافته بالاتر است، نیازی به افزایش تعداد دانشکده‌ها و دندان‌پزشکان نیست و لازم است دولت برای اصلاح توزیع دندان‌پزشکان، اقدام به برنامه‌ریزی و سیاست‌گذاری‌ کند. به طور قطع تامین سلامت و بهداشت از وظایف اصلی دولت‌هاست و دولت می‌تواند با اتخاذ سیاست‌های صحیح و ملاحظه در توزیع اعتبارات و یارانه‌ها برای اصلاح نابسامانی‌ها گام بردارد. تاسیس دانشکده‌های جدید و تربیت دندان‌پزشک بیشتر، علاوه بر هدر دادن و حیف و میل اعتبارات و اموال دولتی، بازتولید اشکالات عدیده در حوزه سلامت است و لازم است این بودجه‌ها که کم هم نیستند، صرف افزایش امکانات و حقوق دندان‌پزشکان و کارکنان مراکز بهداشتی درمانی شوند.
پیشنهاد نویسنده برای حل این مشکل، استمداد ومشورت با کارشناسان و انجمن‌های علمی و تخصصی و دعوت از بزرگان و صاحب‌نظران برای برگزاری جلسه هم‌‌اندیشی یا سمیناری با این موضوع است. بدیهی‌ترین شرط برای این مهم، درک و فهم مساله و مشکل است. به نظر می‌رسد هنوز در کشور روی اصل مساله و مشکل توافق وجود ندارد و باید برای این معضل فکری کرد.


پایگاه اطلاع رسانی هفته نامه سپید
 
با سلام
من در حال حاضر در سال پنجم دندانپزشکی مشغول به تحصیلم. در سال 1386 که بنده در کنکور سراسری شرکت کردم تمام ورودی های دندانپزشکی حدود 600 نفر بود. اما امسال (سال 1390) تعداد کل ورودی های دندانپزشکی بالغ بر 1200 بود. یعنی بیش از دو برابر در کمتر از 5 سال.
دانشکده های دندانپزشکی گرگان، سنندج، بیرجند و... دانشکده هایی هستند که در همین چند ساله تاسیس شدند.
جالب است شهری مثل بیرجند در حالی اقدام به جذب 20 دانشجو کرده است که هنوز حتی ساختمانی برای دانشکده دندانپزشکی ندارد. و با توجه به اینکه ساخت دانشکده از محل اعتبارات دولتی است و با توجه به تجربیات قدیمی بعید می دانم تا حداقل 7 سال آینده بتوان دانشکده ای درخور ساخت.
--------------------------------------------------------
بنده چون علاقه زیادی به مباحث اپیدمیولوژی دارم مقاله در این باره زیاد میخوانم.
با مقایسه آمارها و مقالات که بسیار پراکنده اند آنچه دستگیرم شد این بود که به عنوان مثال در شهری مثل تهران در طی 11 سال تعداد دندانپزشکان حدود 2 برابر شده است در حالیکه میزان DMFT هیچ کاهشی نداشته و حتی در برهه ای افزایش نیز به چشم می خورد.

آنچه مشخص است این است که آنچه باعث زیاد بودن DMFT در کشور است کاهش نیروی کار بهداشتی نیست بلکه سطح درآمد تاثیر بسیار چشمگیرتری در DMFT دارد.

یکی از اساتید در واحد درسی دندانپزشکی اجتماعی آمار جالبی دارد و گفت 4 فاکتور در سلامت موثرند. چیزی کمتر از 20٪ مربوط به نیروی کار بهداشتی است و چیزی بیش از 50٪ مربوط به Social یعنی سطح درآمد، وضعیت فرهنگی و ... است. و در ایران ما در همان 50٪ مشکل داریم نه در سایر فاکتورها.

متاسفانه مسئولان کشوری برای افزایش سطح بهداشت همیشه ساده انگارانه ترین و ناموفق ترین روش را انتخاب می کنند. افزایش تعداد دانشکده های دندانپزشکی و ورودی های دندانپزشکی نه تنها باعث بهبود وضعیت سلامتی نمی شود بلکه مشکلی بر مشکل های دیگر اضافه می کند.
امیدوارم روزی را ببینم که کسانی در سطح کلان تصمیم گیری کنند که خودشان متوجه اینگونه مسائل باشند یا با کارشناسان این زمینه مشورت صورت گیرد.
 


رنج های یک دندان پزشک

گزارش مورد

مقدمه

می گویند همه چیز را راهمگان دانند،درهرجای کشور ودرموقعیت ها وشرایط مختلف شکل مشکلات حرفه ای دندانپزشکان کم وبیش متفاوت است امااین مشکلات به طور کلی دردودسته مجزا طبقه بندی می شود.ا- مشکلات حرفه ای از منظرعلمی- اجتماعی مثل نواقص آموزش،مشکلات قانونی، بیکاری و......2- آسیب های جسمی، روانی حرفه دندانپزشکی به عنوان یک شغل زیان آورمثل مشکلات اسکلتی-عضلانی، استرس، سروصدا، آلودگی های شیمیایی ومیکربی و..... کلی گویی اگرچه بی فایده نیست اما چندان راه به جایی نمی برد.به نظر می رسد درمراحل اولیه انجمن باید ازطریق ارتباط بیشترباهمکاران میزان وگستره این مشکلات را درموقعیت ها ومکان های مختلف تخمین بزند و درمراحل پیشرفته ترازطریق طرح های پژوهشی به نتایج دقیق که قابلیت استناد بیشتری دارند برسد.استفاده از این روش توان انجمن را درمقابله با مشکلات موجود بسیار افزایش می دهد د.برای گسترش این فعالیت وطرح مشکلات از طریق نامه، فکس ویاایمیل انجمن info ویا ایمیل شخصی سردبیرmrt 1328 تماس بگیریدودرموردچگونگی طرح مطلب هم نظر خود رابنویسید

قسمت اول:مشکلات کار وفعالیت اجتماعی

گزارش مورد1
سر پله های انجمن یکی از همکاران مرا صدا می زند، بر می گردم و پس از خوش وبش کوتاهی همکار جوان ما می گوید:
- می خواستم مطلبی را بگویم.
اورا به نشستن درگوشه ای دعوت می کنم ولی امتناع می کند ودر ادامه می گوید:
- من در کلینیکی کار می کنم که شش یونیت دارد. در این کلینیک من تنها دندانپزشک هستم و بقیه از همین تجربی ها هستند و همه کاری هم انجام می دهند. چرا انجمن به این مسائل رسیدگی نمی کند ؟
- در حوزه اختیاراتش حتماً دخالت و رسیدگی می کند.
- حدود اختیارات انجمن تا کجاست؟
- تا آنجا که مطرح کند انتقاد کند. نامه بنویسد و خواستار رسیدگی شود
- چه کسی مسئول اصلی است.
- وزارت بهداشت و..
- چرا کاری نمی کند؟
- ما به طورکلی ودرطی مقالات وگفتگو بامسئولین راجع به این مسایل برخورد کرده ایم .اما دراین مورد مشخص خبر نداشتیم. ودرمورد وزارت بهداشت هم احتمال آنستکه این کلینیک از چشم آنها دور مانده باشدو یا آنکه بخاطر سکوت ما سکوت می کنند.کارازکلی گویی گذشته است بفرمائید نشان بدهید. اسم کلینیک را بگوئید. می آئیم بررسی ودرحد توانمان برخورد می کنیم و .....
همکار جوان با تردید نگاهی به من می اندازد و می گوید
- می ترسم همین کار را هم از دست بدهم
و در حال رفتن است که من می گویم:
- آقای دکتر، هیأت مدیره انجمن همواره نمی تواند در همه جا حاضر باشد،لازم نیست اسمتان را بگویید اقلاً نشانی و اسم کلینیک را بگوئید
و همکار جوان ما قدری دورترمی رودو می گوید:
- اجازه بدهید فکر کنم........اصلا ممکن است برای شما هم مشکل درست کند!
وبه راهش ادامه می دهد.

مورددوم

خانم دکترجوانی به آگهی برنامه آموزش عملی یکی از نهادهاخیره شده است.چهره اش آشنا ست. وبه همین جهت بادلخوری می گوید :
- باید نصف درآمد این ماهم را بدهم.
- ولی ارزش دارد درهمه جای دنیا چنین برنامه ای باهزینه بسیار زیادتری عرضه می شود
- بله جسارت نکردم ولی مشکل از جیب من است
- مطب دارید؟
- نه من نتوانستم امتیاز لازم را برای مطب زدن کسب کنم وازطرف دیگر پولش راهم ندارم. وقتی دوره طرحم راتمام کردم، پدرم اجازه ندادمدت بیشتری درشهرستان بمانم وبطورکلی چون مجرد هستم ادامه کار دروضعیت دورازخانواده برایم میسر نبود(ازمشکلات زن بودن).به ناچار به درمانگاه ها مراجعه کردم وبرطبق تبصره 7 از دو درمانگاه اعلام نیاز گرفتم که مجبورم فقط دراین درمانگاه و با شرایط آنها کارکنم.
- ازامکانات بیمه تامین اجتماعی استفاده می کنید ؟
- نه، جالب است برایتان بگویم،چند وقت پیش بیماربودم ونسخه ای داشتم که آنرا به آقایی که کارگردرمانگاه بوددادم تااز داروخانه بگیرد. پس از مدتی آن آقا برگشت وگفت خانم دکتر قیمت این نسخه زیاد است آن دردفترچه بیمه من بنویسید تا بگیرم من باحرف او مخالفت کردم واو با ناراحتی گفت چرا این ها شما را بیمه نمی کنند
- خانم دکتردرآمد ماهانه شما درچه حدودی است؟
- چهارصد هزارتومان
- یعنی حدودحداقل دستمزد بدون بیمه
یعنی زیرخط فقر

 

1 تا 23 مرداد- ثبت نام پذیرش دانشجوی ارشد مجازی دانشگاه علوم پزشکی مشهد


دانشگاه علوم پزشکی مشهد به منظور توسعه آموزش از راه دور سومین دوره پذیرش دانشجو در مقطع کارشناسی ارشد ناپیوسته رشته آموزش پزشکی را برگزار می کند.
 
لطفاً آدرس سایتی که بتوانم ثبت نام کنم بصورت مجازی را برایم بفرستید کارشناسی پرستاری هستم.
با تشکر
صفحه: 1
پاسخ
کاربرهایی که این سخن را مرور می کنند (1 مهمان ها)
فرم پاسخ
 
مطلب خود را وارد کنید*
Upload files and imagesDrag files here to upload
Drag files here
هیچ نوشته ای یافت نشده است.
آپلود تصویر
Send Cancel